این روزها اسم یک شبکه اجتماعی جدید سر زبون‌ها افتاده به نام BeReal.

ولی بی ریل چطوری کار می‌کنه و تفاوتش با باقی شبکه‌های اجتماعی چیه؟
 در واقع بی ریل یک پلتفرمه که شما توش یه پروفایل درست می‌کنید، دوستاتون رو اد می‌کنید و عکس پست می‌کنید؛ با یک شرط، شما باید هر روز یک عکس آپلود کنید. در واقع شما موظفید هر روز در یک ساعت رندوم (که اپ براتون نوتیفیکشن می‌فرسته) همزمان با دوربین جلو و پشت موبایلتون، یک عکس ثبت کنید و اون رو آپلود کنید. اگر این عکس رو آپلود نکنید (چه در زمان مشخص شده توسط اپ، چه بعدتر) استفاده از نرم‌افزار برای شما قفل می‌شه و شما نمی‌تونید پروفایل و تصاویر بقیه دوستانتون رو ببینید. 

در واقع نکته این نرم‌افزار اینه که برای اولین بار افراد «زندگی واقعی» خود رو به اشتراک می‌ذارن و  بی‌هیچ فیلتر و برنامه‌ریزی‌ای تصاویری از زندگی روزمره‌‌شون رو منتشر می‌کنن.

جدیدا به اخلاقیات علاقه خاصی پیدا کردم. نه به خاطر اینکه دنبال یک راهنمای مرحله به مرحله‌م که چی درسته و چی غلط، صرفا به خاطر اینکه بهم کمک می‌کنه ادراکم نسبت به دنیای اطراف رو تحلیل و منظم کنم و از اون طرف، تصمیم افراد دیگه رو بهتر بفهمم. 

توی تحقیقاتم یکی از موضوعات جالب و چشم‌گیر «وجدان کاری» بود. 

تا جایی که من می‌فهمم، وجدان کاری یه جورایی یک تئوریه که می‌گه پشتکار و تلاش می‌تونه یک «منفعت اخلاقی» داشته باشه و کاراکتر فرد رو قوی‌تر کنه. در واقع (حقیقتا طبق گفته ویکی‌پدیا=)‌) وجدان کاری یک سری ارزشه که حول اهمیت کار می‌چرخه. 

این روزها یکی از موضوع‌های هر دورهمی و بحثی، رمزارز و بورس و فلانه. من تا یک سال پیش از این بحث بیزار بودم، اول اینکه درک خوبی ازش نداشتم (چرا دروغ، هنوزم ندارم) و دوم، کلا با بازی با پول حال نمی‌کنم. اما حالا که صحبت‌های جایگزین، درباره جنگ و مرگه، خودم قبل از هر چیزی می‌گم “از بیت‌کوین چه خبر؟”

با اینکه هنوز نسبت به کل این داستان یکم گیجم و هنوزم دقیقا نمی‌دونم بیت‌کوین چه خبر، اما بحث کلی سرمایه‌گذاری برام جالب شده.

(در نظر داشته باشید که در این متن، اشاره‌ای به نقدهای لازم به دنیا و سیستم‌های سرمایه‌داری نشده و به عنوان یک پیش‌فرض در نظر گرفته شده.)

سرمایه‌گذاری روی یه چیزی مثل رمزارز کار عجیبیه، مخصوصا برای عموم آدم‌ها که واقعا هم شاید خبری از پشت ماجرا ندارن و یکم دلی و براساس مشاهداتشون و تجربه دیگران، این کار رو می‌کنن. خیلی بامزه‌ست، آدم‌هایی که برای پولشون زحمت کشیدن، حاضر می‌شن به امید یک اتفاقی که کلی هم شک هست توش، اون رو صرف یک دارایی مجازی کنن. نقدی بهشون وارد نیست از نظر من، دمشون هم گرم و امیدوارم بترکونن. چیزی که جالبه اینه که شاید خیلی از این آدم‌ها حاضر نمی‌شدن همون پول رو صرف یک کلاس بکنن، یا کتاب بخرن.

نمی‌دونم قضیه تغییر فصل و ساله یا بالا و پایین هورمونیِ بعد از کرونا، اما این روزها لحظه به لحظه حالم عوض می‌شه. عین هوای بهاری شدم یک لحظه ابری، یک لحظه آفتابی و در کل گیج. یک دیقه دلم می‌خواد برم تو تختم و بیرون نیام، یک دیقه تصمیم می‌گیرم فیلم بسازم و یک دیقه فکر می‌کنم باید حتما از همین امشب روزی ۲ ساعت ورزش کنم.

این جور دوره‌ها رو می‌تونم توی یک کلمه خلاصه کنم:
✨Overwhelmed✨

نو شدن سال برای هر کس یه معنایی داره. شاید برای خیلی‌ها حتی معنایی نداشته باشه و صرفا یک روز باشه مثل باقی روزها. واقعیت اینه که ذاتا هم، جز ورود به بهاری تازه، خودِ روزِ سال نو اهمیتی نداره. اما برای من همیشه اهمیت داشته. شاید حتی یه جورایی زورکی بهش اهمیت دادم. به نظرم خوبه که یک روزهایی فرق کنن، که یک اتفاقاتی (هرچند ذاتا بی‌تاثیر) جشن گرفته بشن. من اینطوری از دام روزمرگی فرار می‌کنم: یک روزهایی با ست کردن جوراب‌هام و لباسم و یک روزهایی با جشن گرفتن رویدادهای ساختگی.

حالا این رویداد ساختگی چطوری معنا پیدا می‌کنه؟ یعنی چطوری بعد از یک ماه عیدی خریدن و تقویم هدیه دادن و جشن گرفتن، نخوره تو ذوقمون؟ رویداد اصلی چیه؟